(Weetje, eigenlijk leer ik snel latijn hoor. Door alles wat ik al heb meegemaakt!)
“Ego non possum vivere sine tu”
(Weetje, eigenlijk leer ik snel latijn hoor. Door alles wat ik al heb meegemaakt!)
“Ego non possum vivere sine tu”
Vandaag heb ik tantpijn. Aan mijn linkeronderwijsheidstant. De tantarts zegt dat het mijn wijsheidstanten waren en dat ze er niet uit moeten. Dat ze er gewoon door komen. Maar ik geloof hem niet. Ik weet zeker dat ze er uit moeten. Zo een helse pijn heb ik nog nooit gevoeld! Ik ga er aan kapot. Zelfs mijn pijnstillers werken niet meer!!!
Helluuuuup!!
Ik ben een broekschijter.
Ik durf niets! Ik denk te veel na over alles…
Ik durf niet in het reuzenrad
Ik durf niet op een ladder staan
Ik durf geen (enge) honden aaien
Ik durf geen vreemde dingen eten
Ik durf niet genoeg in mijn ontwerp
Ik durf niet vliegen
Ik durf niet duiken
Ik durf me niet laten gaan
…
Bij alles wat ik doe, is mn brein mij voor.
Als mijn zus zulke beweging maakt, dan weet ik dat ze zowiezo haar glas cola zal omslaan.
En zo gaat dat bij alles.
Bij elke stap die ik zet, speelt er zich een volledige film af in men hoofd van alle dingen die maar kunnen gebeuren.
Daarom durf ik niets, zonder zeker te weten dat ik niet te pletter zal storten of dat ik een voedselvergiftiging zal krijgen.
Soms zou ik ook graag eens een losbol willen zijn.
(En dat is niet enkel mn Alter Ego dat dat wil)
Vroeger werd ik zowat opgevoed door Meme Lena en Pepe. (ik zeg gewoon pepe, omdat ik geen andere pepe heb, maar wel een andere meme) En mijn Meme Lena was altijd ziek. Volgens mij heeft ze mij haar ziekte door gegeven.
Deze morgen stond ik op en ik voelde me nogal duizelig. Ik voel me wel vaker duizelig, maar vandaag was het anders. Hoe dan ook, ik deed mijn dagelijkse routine. Pantoffels aan, ziekenhuiskleedje aan, 47 pillen slikken samen met 2l water en 24 lepels siroop, licht ontbijtje en de post binnenhalen. (De postbode was vandaag vroeg :’()
Tijdens het doornemen van de post (vol ziekenhuisrekeningen, die kunnen er wat van ze) check ik ook al mijn accounts op sociale netwerken. Facebook, Twitter, Netlog, LinkedIn, MySpace, MSN, WordPress, Rendez-vous,… Op Facebook heb ik weer 2 vrienden toegevoegd. Iemand uit Chili en iemand uit Athene. Op de andere sites was er niet veel activiteit. Maar twas nog vroeg e.. He-he…
Maar dus terwijl ik dat aan het doen was, zat ik dus wat in mn haar te krabben. Volgens mij heb ik een of andere hoofdhuidziekte. Ik moet toch gemiddeld drie keer per dag aan mn hoofd krabben. En ik was dus aan het krabben en toen keek ik naar mijn hand en tussen mijn vingers zaten welgeteld 5 HAREN!!!!!!
Ik ben nog maar 20 en ik heb al last van vroege kaalheid! Waarschijnlijk ligt de oorzaak hiervan bij mijn leukemie. (Daar word je toch kaal van hé?)
Aangezien ik nooit naar school kon gaan, kreeg ik thuis les van de ultraknappe thuisleraar Egon. Ik ben verliefd op hem. Hij ook zeker op mij. Laatst heeft die voor mij zelfs die reuzenpuist op mn rug uit genepen. Ja, maar als die begint te infecteren dan kan ik dus wel sterven he! Maar goed. Thuis les krijgen dus. Mijn ouders vragen mij altijd wat ik later wil doen? Ja er is zoveel dat ik wil doen later. Als ik genezen ben natuurlijk. Maar als ik beter ben dan wil ik grafische vormgeving studeren. Ik heb al veel rond gekeken op het internet. En hier op mn laptop probeer ik dan ook zo wat dingen vorm te geven.
Ooit heb ik eens een ingangsexamen afgelegd in St-Lucas. Maar ik was niet geslaagd. Waarschijnlijk omdat ik te ziek was.
Hier enkele voorbeelden van enkele werkjes van mij…
Op een dag kwam de postbode langs met zn fiets en die zag me dan zitten langs het raam. Daar zit ik vaak. In mn zetel voor het raam (want ik kan niet goed stappen). Dan kan ik alles goed zien! En dus die postbode zag mij en ik keek ook naar hem. En hij kwam zo naar onze brievenbus gestapt en hij bleef kijken. Ik weet zeker dat hij verliefd op me was. Hij kwam echt elke dag langs! En elke keer keek hij heel hard naar mij. Maar die ene dag belde hij aan. Eerst wist ik niet goed wat hij deed. Maar toch deed ik open en daar stond hij. Hij had een cadeautje mee voor mij… Ik vroeg wat het was en hij zei dat hij het niet wist. Maar natuurlijk wist hij het wel. Hij had het toch voor mij gekocht? Hij zal wel wat verlegen geweest zijn. Maar het kon me niet schelen wat er in het pakje zat. Ik ben achterop zn brommer gesprongen en samen hebben we dan uuuuren rondgereden. Dat was een mooie dag. ‘s Avonds lag ik wel plat in mn bed. Een bronchitis. Vermoeid. Keelontsteking. Verstuikte pols. Maagpijn.
Volgens de dokters lijd ik hier aan. Dat is nu net de enige ziekte die ik niet heb! Kort samengevat betekent dit dat ik verschillende ziektes heb, maar dat ik ze me inbeeld. Fout dus! Ik heb veel ziektes, dat is waar. Ik voel me altijd slecht! Maar blijkbaar kan dit volgens de dokters niet. Ach..
Syndroom van muchablablapfuh!